Язмышмы, әллә рәнҗешме?

Әлеге вакыйгага байтак еллар үтсә дә, матур башланган мәхәббәт тарихының аянычлы тәмамлануы авылдашлар күңелендә әле дә төер булып сакланадыр, мөгаен. Әмма язмыш без дигәнчә генә түгел шул...

Рәвиләбез авылыбызга чәчәккә бөреләнеп, беренче таҗларын ача башлаган энҗе чәчәк булып килеп керде. Ул дәвердә энҗе чәчәк исе килгән ислемайлар да бар иде. Әллә гел шундый ислемай кулланганга, күпләр Рәвиләне “безнең ландышыбыз” дип атыйлар иде. Колхоз бухгалтериясенә эшкә килгән кызны авыл егетләре дә зур игътибар белән күзәтте: “Бу нинди кош?” – янәсе. Тәмле телле, ирен кырларына матур чокырлар чыгарып серле елмаю бүләк итүче, зәңгәр күзләреннән көлтә-көлтә нурлар сибүче Рәвиләгә гашыйк булмаган егет калды микән ул чорда?!

Гомер буе бухгалтер булып эшләгән Зәйнәп апаның шаярып әйткән сүзләре әле дә истә: 

– Әле дә Рәвиләбез килде! Моңа кадәр тракторчы-шоферлардан юллама китертә алмый җәфа чигә идем, хәзер кайберләре айга икешәр тапкыр кертә “путевка”ларын! Атна саен кертүчеләр дә бар. Равиләбез генә китмәсен!

Рәвилә бик тиз арада авылыбызның йөзек кашына әйләнде. Моңа кадәр клубка аяк басмаган егетләр дә кич җитүгә киенеп-ясанып мәдәният йортына ашыга башлады. Әллә тагын моңа кадәр клубта кызлар булмаган! Ә Рәвилә, матурлыгы белән әсир итүдән тыш, моңлы тавышы, матур биюе белән дә шаккатырды авыл халкын. Авыл клубында узган концертларда, кичәләрдә аны кабат-кабат сорап җырлаталар иде. 

Йөзек кашы булырдай кыз егетсез кала димени?! Авылыбызның көрәш батыры Мансур кызны тиз арада үзенә каратып, алар матур гына очрашып йөри башладылар. Авылда һәрвакыт беренче саналган, тәртибе белән дә, эштә алдынгы булуы белән дә, гаделлеге, шул ук вакытта сабырлыгы белән дә хөрмәт казанган Мансурга каршы килүче егет табылмады. Мансур белән Рәвилә бер-берсенә пар килгәннәр иде шул. Авыл халкы алар хакында:

– Борынгылар: “Бер матурга – бер ямьсез, бер шакшыга – бер яхшы”, – дип әйткән. Болар икесе дә матур, икесе дә булган, икесе дә үрнәк! Бәхетле булсыннар! – дип сөйли иде.

Ә бәхетле пар, беркемгә игътибар бирмичә, үз дөньясында яшәде. 

– Мансурым, без киләчәктә ничек яшәрбез микән? Авылда калабызмы, әллә шәһәргә юл тотыйк микән? Шәһәрдә яшәп карасак та була. Ошамаса, яңадан авылга кайтырбыз, – дип, Рәвилә сирәк кенә булса да егеткә үз фикерен җиткерә иде.

Бөтен йөрәге белән авылга береккән Мансур, Рәвиләсен кочагын алып:

– Син үзең дә авыл кызы бит, җаным. Каян шәһәргә китү теләге туды әле синдә? Хәзер бит мөмкинлекләр зур. Иренмәсәң, ялкау булмасаң, авылда да матур итеп дөнья корырга, бәхетле гомер итәргә була. Без дә үз ихатабызны булдырырбыз, яхшы өй салырбыз. Аны синең теләкләрне истә тотып төзербез. Шәһәргә кунакка гына барганда да тизрәк үз өебезгә кайтырга теләрсең әле, – дип җавап бирә иде.

Рәвиләне Мансурның әти-әнисе Рәсим абый белән Наилә апа да, бертуганнары да бик яраттылар. 

Сәмига Насыйрова.

Фото – Татар-информ архивыннан

Тулырак «Авыл утлары» газетасының 2025 ел өчен 20 июнь саныннан укыгыз.